Wednesday's House ( นับถอยหลังสู่ปีที่ 30 )

ผมอาศัยรถโดยสารประจำทางตลอด
ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องพึ่งพารถโดยสารประจำทาง
ไม่ว่าจะเป็นรถเมล์ รถไฟฟ้า รถตู้ รถสองแถว รถปรับอากาศ เรือข้ามฟาก
ซึ่งผมก็ชอบและสนุกกับการเดินทาง

มีหลายครั้ง ที่เหนื่อยล้า ขอหลับตางีบซักพัก
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของผู้ร่วมโดยสารท่านอื่นๆ ก็ดังขึ้น
ถ้ารับพอเป็นพิธี คุยธุระกันแล้วจบ ก็จบไป
แต่บางรายใช้เวลาในรถโดยสารต่างตู้โทรศัพท์สาธารณะ
ไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจที่ส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นๆเลย

เราเริ่มเข้มงวดกับผู้ที่ใช้โทรศัพท์มือถือขณะขับขี่ไปแล้ว
เราปิดหรือเปลี่ยนเป็นระบบสั่นเมื่อประชุม  ดูหนัง หรือในโรงพยาบาล
แต่เราก็สามารถสนทนากันได้อย่างเสรีตลอดเวลาหลังจากนี้
ผมยังใช้โทรศัพท์มือถือ ติดต่องาน และเห็นถึงความจำเป็นของมัน
และผมยังอยู่ในประเทศที่ประชาชนใช้ชีวิตอย่าง "เสรี" ที่สุดในโลก..